Performance


Pojawił się na przodzie lat 70-tych, wiążący się z akcją na żywo, gdzie istnieje taka cecha jak niesamodzielność. Performance jest to sztuka w powiązaniu z daną formą awangardową i jej plastyką. Jest to forma zaczerpnięta z teatru i kabaretu, muzyki, poezji oraz recytacji. Autorzy historii performance pisali książki tj.: Rose Lee Goldberg – „Performance Art” z ‘99 roku, czy „Katalof Out side the Frame”. Performance jest to samodzielna forma artystyczna, pełnosprawna dyscyplina sztuki, nieposzukująca uprawnomocnienia, a istnieje też w awangardach artystycznych, plastycznych, oraz w innych dyscyplin opierających się na wykonawstwo na live. Jest to awangarda, jako nurt w sztuce współczesnej, nazwą ogółu tendencji i kierunków w sztuce i literaturze XX w. oraz kubizmu i konstruktywizmu w architekturze i plastyce. Performance oznacza słowa tj. happening, live art., living sculpture, body art. W Polsce osiedlił się jako proces emancypacji sztuki akcjonistycznej. Zaistniało to słowo dzięki konkretnym faktom artystycznym nie zaś poprzez zdarzenie, sytuację. Przedstawiciele to Tolek Goldberg, Zbigniew Warpechowski i Mc Lennan, Świdziński.


Fluxus


Jest to termin, który pojawił się we Francji, dla tożsamości indywidualnej, artysty i dzieła. Fluxus jest to sztuka bezpośrednictwa plastyki, struktur wizualnych, co jest podstawą sztuki performance. Ważne jest zatem doświadczenie fluxusu niż happening, a wszystko opiera się na tym, że artysta wystepuje jako dzieło sztuki, procedura fluxusowa jest z ato mniej otwarta od performance. Podstawową formą fluxusu jest poezja jako związek słowa z dźwiękiem i obrazem bardziej niż literatura, jest to rozszerzone pojęcie muzyki „cage”. Postmodernistyczność fluxusu głosiła swe tezy z lat 80-tych, kiedy to forma fluxusu dopiero kształtowała się. Teren zainteresowania fluxusu to muzyka, muzyczne wykonawstwo oraz osoba artysty. Muzyka Cageowska była teorią intermediów, do czego termin się odnosił, dlatego im wzmacniał się fluxus, tym zainteresowaniem „happeningiem” malało, ponieważ był iluzjonistyczny, i przeciwny fluxusowi. Parametry jako najważniejsze w dziele we fluxusie są ogólne, ramowe i graniczne, tworzące proces wykonania, co jest istotą sztuki. Dziedzina wprowadziła realizm, ramowość kompozycji oraz przewagę wykonawstwa nad rezultatem.


<< Poprzednie Następne >>